ପହଞ୍ଚିଛି ଶୀତ

ଭଗ୍ନ ଅଥବା ଚାକଚକ୍ୟ ମନ୍ଦିର

ଆଉ ତା' ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରସ୍ତର ମୂର୍ତ୍ତି ,

ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଶୀତରେ ଘୋଡେଇ ହୋଇଥିବେ

ସଦ୍ୟଫୁଟା ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଗୁଡିକୁ ।

କାକରରେ ଭିଜିବାକୁ ଡରିଥିବ ଝିଣ୍ଟିକା

ଭୋକ ବିକଳରେ ଆମ ଗୁହାଳ ପାଖ

କଂକ୍ରିଟରେ ଶୋଇଥିବ

ସେ ଗେମେଣା ଷଣ୍ଢ ।

ଖବର ଆସିବ ଅମକ ବୁଢ଼ୀ ଚାଲିଗଲା

ଅମୁକ ଜଣକ ଦେହର ଚାଦରଟି ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ

ବସ୍ ଟି ଚାଲିଲା ଆଗକୁ ,

ଆହୁରି ଆଗକୁ ।

ଏହା ମଧ୍ୟ ହେବ କି !

ଦାମ ଓ ପୁହାଣ ଘର ପୁଅ ଗୁଡାକ

ସ୍କୁଲ ନ ଯାଇଁ କୋଉ ଅଳିଆରେ ନିଆଁ ଧରାଇଛନ୍ତି ?

ଦେଖ, ଦେଖ !

କେତୋଟି ମଲା ମେନ୍ତେରୀ ବୁଢ଼ୀକୁତ୍ତି

ରାଜୁତି କଲେଣି ସେ ନିଆଁ ପାଖରେ ।

ଶୀତ କେବଳ ଏମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ

ରାତିସାରା ଖଟି ଖଟି ଗରମ ହୋଇପଡିଥିବା

ପଇ ମଉସା ଭଙ୍ଗା ଟ୍ରେକରକୁ ମଧ୍ୟ ଥରାଇ ଦିଏ ।

ଏମିତିକି ସ୍ୱାଧୀନତା ନଥାଏ ରାସ୍ତା ଧୂଳିର

ପବନରେ ଉଡିଉଡି ନିଜ ଇଛାରେ

ଦୂଷିତ କରିବାକୁ ମଣିଷଙ୍କ ଦୁନିଆ,

ଏ ଶୀତ ମାଡିବସିଛି ସାରା ଆତ୍ମାକୁ ।

ହେଲେ ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନି

ଏବେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରରେ ଦୁଇଜଣ ବାକିଥିବେ

ଆମ ଗାଁ ସନା ସେଣ୍ ର ବିଧବା

ଆଉ ତା' ନ'ମାସିଆ ଛୁଆଟି ।

ସତରେ ଏମାନଙ୍କୁ କଣ ଶୀତ ଛୁଇଁଥିବ ?

ସନା ପରେ ସେ କେବେ ଦେଖିନି ଶୀତ କି ବସନ୍ତ

ଦେଖିଛି କେବଳ ଟିଙ୍କ ଭଳି ଲାଗିଥିବା ଛୁଆ ଟି ।

ଏବେ ଶୀତ ନ ଥିବ 'ମା' ର ଛିଣ୍ଡା ବିଛଣା

ଅଥବା ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଛୁଆ ପାଟି କି ପିଚାରେ ।

ଅନାୟାସରେ ସେ ତା ଶାଢ଼ୀ ବ୍ଲାଉଜ ଖୋଲିଦେଇ

ଜାକିଧରିଥିବ ସନ୍ତକଟିକୁ

ଆଉ ସେ ଶୀତ... ?

ତାର କ'ଣ ଲାଜ ସରମ ନାହିଁ ବୋଲି ଭାବୁଛ !

ସେ ନ ଥିବ ସେଠାରେ ,

ମାଡି ବସିଥିବ ସାରା ପୃଥିବୀକୁ ,

ମା' କୁ ନୁହେଁ ।

ଶୀତ'ର ବି 'ମା' ଥିବ

ଦେଖୁନ !

କେମିତି ଲୁହ ଜକେଇଲାଣି ସେ ମାଇପିର

ଆଉ ଶୀତ ଏବେ ସେ ଘରେ ନରହି

କେମିତି ବିଞ୍ଚିଚାଲିଛି ଲୁହକୁ କାକର ବୁନ୍ଦା କରି

ସେ ମାରଣା ଷଣ୍ଢ ଉପରେ ! ……

                             #ଗଳ୍ପକବିତା

ହିମାଂଶୁ ଭୂଷଣ ସାହୁ

ସୋଲଗାଡ଼ିଆ

ଢେଙ୍କାନାଳ

୭୫୯୦୧୬